Bakir Izetbegović je jedan od političara čije prisustvo na domaćoj političkoj sceni postoji već nekoliko decenija. Ono po čemu je najviše poznat jeste da je sin i politički nasljednik prvog predsjednika nezavisne Bosne i Hercegovine, Alije Izetbegovića. Za vrijeme svog političkog angažmana ostavio je za sobom veliki broj pristalica svojih političkih uvjerenja ali i onih koji su se žestoko protivili njegovim odlukama i svemu onome što se dešavalo za vrijeme njegovih mandata.
–Pa ono moje, onu “jednu vreću za Bakira”.
Bakir Izetbegović je jedna od najprepoznatljivijih i najkontroverznijih političkih ličnosti savremene Bosne i Hercegovine, čovjek čije ime ne može proći neprimijećeno ni u političkim debatama, ni u kafanskim raspravama, ni u medijskim analizama koje pokušavaju objasniti složenu stvarnost zemlje u kojoj djeluje. Njegov politički put ne može se posmatrati odvojeno od historijskog konteksta u kojem je stasavao, niti od porodičnog naslijeđa koje je nosio poput nevidljivog, ali stalno prisutnog tereta.
Rođen u Sarajevu, u porodici koja je već imala duboke političke korijene, Bakir je od ranih dana bio okružen atmosferom u kojoj su se miješali ideali, politika i borba za identitet. Njegov otac, Alija Izetbegović, ostavio je snažan trag u historiji Bosne i Hercegovine kao prvi predsjednik nezavisne države i lider u jednom od najtežih perioda njenog postojanja. Upravo zbog toga, Bakirov život nikada nije bio običan — odrastao je pod sjenom velikog imena, ali i pod stalnim očekivanjima da će jednog dana i sam preuzeti dio odgovornosti.
Obrazovanje je završio u Sarajevu, gdje je studirao arhitekturu, što na prvi pogled nije imalo direktne veze s politikom. Međutim, arhitektura kao disciplina koja spaja funkcionalnost i viziju može se metaforički povezati s njegovim kasnijim političkim djelovanjem. U tom smislu, njegova politička karijera može se posmatrati kao pokušaj „građenja“ sistema — iako su rezultati tog procesa često bili predmet žestokih polemika.